انجیر

 

طبقه بندی علمی

فرمانرو: گیاهان

Division: گیاهان گلدار

راسته: گل سرخ سانان

تیره: موراسه

تبار: فیکوس

سرده: فیکوس

زیرسرده: Ficus

گونه: F.carica

نام علمی: Ficus carica

انجیر درختی است با برگهای زرد و پنجه‌ای برنگ سبز خاکستری که بلندی آن تا شش متر می‌رسد و چون در مقابل سرمای شدید مقاومت ندارد بنابراین در مناطق معتدله و گرمسیر کشت می‌شود. درخت انجیر معمولا از سال چهارم شروع به میوه دادن می‌کند و تا سن بیست سالگی میوه می‌دهد.

انجیر میوه مغذی و خوش طعمی است. دارای مواد قندی ، مواد ازته ، چربی ، مواد معدنی ، آمینو اسید ، آنزیمهای مختلف و کاروتن می‌باشد. در برگهای آن حدود 0.6 درصد مواد تلخی مانند فیکوسین Ficusin و برگاپتین Bergaptene وجود دارد. شیره سفیدی که با شکستن شاخه‌های درخت انجیر و یا از میوه نارس آن خارج می‌شود بسیار سمی است و اگر بر روی پوست زده شود سلولها را از بین برده و می‌کشد. برگهای انجیر دارای  Glycosiderutin می‌باشد.

انجیر در مناطق استوایی، نیمه استوایی و مناطق معتدل می روید بهترین آب و هوای برای تولید میوه های زیاد و خوشمزه و بزرگ ، آب و هوای خشک مدیترانه ای و مناطقی است که در آن زیتون می روید. درخت انجیر باید تابستانهای گرم و زمستانهایی معتدل داشته باشد تا بتوانند محصول زیادی بدهند. در ارتفاعات نباید. در سرمای زمستان از 12 درجه سانتی گراد زیر صفر نزول بکند متوسط گرمای دی ماه برای درخت انجیر بهتر است بین 5/0 تا 2 درجه باشد بطورکلی نهالهای انجیر در سالهای اول زندگی در مقابل سرما حساس تر از درختان چند ساله هستند. درخت انجیر قادر است گرمای زیاد و خشکی هوا را تحمل کنند وحتی به گرمای نسبتاً زیاد تابستانی علاقه مند است ولی با رطوبت زیاد هوا به سختی کنار می آید. از آنجایی که درخت انجیر در مقابل کم آبی مقاوم است در مناطق کم آب وخشک زیادتر کاشته میشود ولی کمبود آب همیشه مانع رشد طبیعی شده و باعث کم شدن محصول درخت می شود. آبیاری فوری و زیاد پس از کاشت نهالها لازم است تا ریشه ها بتوانند با زمین و خاک تماس گرفته و مواد غذایی بویژه مواد معدنی را هر چه زودتر دریافت کنند و رشدشان را آغاز کنند. از هر نوع خاک برای کشت انجیر می توان استفاده نمود. مهم این است که خاک تا اندازه ای عمیق بوده و مقدار باران یا آبیاری طوری باشد که در تمام سال درخت به اندازه کافی آب در اختیار داشته باشد در زمینهای سنتی که خاک آن قادر به نگهداری آب درمدت زیادی نیستند باید دفعات آبیاری را زیادتر کرد.بهترین pH برای گیاه 6 تا 8 است معمولاً در زمینهای نسبتاً قلیایی بهترین رشد را دارد. نوع خاک برای کاشت درخت انجیر می تواند شنی یا شنی – رسی یا رسی شنی و یا حتی رسی باشد. ولی بهترین خاک برایش خاکهای شنی – رسی است و در خاکهای شنی این خطر وجود دارد که از نماتدها آسیب ببیند.

کاشت

قبل از کاشت درخت انجیر باید خاک آنرا پس از کود پاشی سطحی (مقدار کود موردنیاز 80 کیلو ازت به صورت ,N 50 کیلو فسفر به صورت P2O5 و 50 کیلو کود پتاسه به صورت K2O در هر هکتار توصیه می شود).شخم عمیق زد. آنگاه چاله هایی که نهالها در آنها باید کاشته شوند به طول 50 و عرض 50 و عمق 50 سانتی متر کنده ، نهالها را داخلشان کاشت. هنگام ریختن خاک به داخل چاله ها مقداری کود فسفره نیز با آن مخلوط کرد. فاصله ها مطابق قدرت نهایی درختها محاسبه می شوند. برای درختان قوی و پر رشد فواصل 12 متری در نظر گرفته و برای درختان نسبتاً ضعیف تر فواصل تا 6 متر نیز در نظر گرفته می شود. طرز کاشت درختان مربع یا مستطیل روی خطوط مستقیم توصیه می شود هنگام کاشت نهالها مقداری از ریشه هایشان را قطعه می کنند. زمین را خوب شخم زده و نرم کرده برای کاشت آماده می کنند در ماههای اول پس از کاشت نهال ها باید سعی کرد که خاک همیشه مرطوب باشد. البته مقصود فقط مرطوب بودن است خیس نگهداشتن زمین به نهال ها صدمه میزند. ایجاد بادشکن به رشد نهالها می تواند کمک کند. در سالهای اول اغلب نهال های انجیر به یک قیم نیاز دارند. نهالها را معمولاً در زمان خواب زمستانی می کارند چون خطر خشک شدنشان از هر زمان دیگر کمتر است. درختان کاشته شده 5 تا 7 سال بعد اولین محصول قابل توجه را می دهند. کاشت نهال ها بایداواخر زمستان یا اوایل بهار و قبل از جوانه زدن صورت پذیرد ولی امروزه ترتیب نهالها در گلدانهای پلاستیکی کاشت آنها را در هر زمان ممکن ساخته است.

داشت

آبیاری نهالهای انجیر در سال اول باید به صورتی منظم انجام گیرد. کمبود باران را همیشه به کمک آبیاری باید جبران نمود. از دیگر مراقبتها هرس است. هدف از هرس درخت انجیر تقویت قدرت بازدهی آنها و ایجاد تعادل فیزیولوژیکی بین رشد شاخه ها از یک طرف و تولید میوه هایشان از طرف دیگر است هرس شاخه های امسال به طول چند سانتی متر باعث می شود که هر شاخه سال بعد تعدادی شاخه های جانبی بوجود آورد روی همین شاخه های جانبی است که گل ها و بعدش میوه ها تشکیل می شوند برای درختان انجیر بلند تنه اصلی را معمولاَ 30 تا 90 سانتی متر حساب کرده و برای هر درخت 3 تا4 شاخه اصلی را گذاشته بقیه را قطع می کنند. مبارزه آفات از دیگر مراقبتها می باشد مهمترین انگلهای درخت انجیر حشرات سپردار می اشد که بوسیله سموم روغنی مثل ترکیبات آلی فسفره که اثراتشان سیستمی باشد با آنها مبارزه می شود. از دیگر انگلهای تنه و چوب های درخت عبارتند از : Hypoborus Ficus و همچنین Batoceron rufonacula می باشند که ساده ترین راه مبارزه با‌ آنها قطع شاخه های خشک و سوزاندن آنهاست.

ازدیاد انجیر:

قلمه:شاخه های 3-2ساله،قلمه گیری اواخر زمستان قبل از رشد جوانه ها

1- 10روز نگهداری در دمای24℃ در خاک اره مرطوب وپس از تشکیل کالوس در خزانه کشت می شوند

2- 3-2 قلمه به طول75-50سانتی متر مستقیماً در محل اصلی در گودال کشت می کنند،سنگ چینی دور قلمه ها،سایه دهی وجلوگیری از صدمات حیوانات،فاصله کشت تا 10متر

3-قلمه های چوبی به طول 20-30 به قطر 0/5-0/7cm یاcm5/1-1/1 ،قلمه های بخش پائین درخت بهتر از بالا و وسط،

4-از شاخه های جوان2-1ساله در تابستان ویا آزمون IBAتیمار

برداشت

درخت انجیر در سال دوم یا سوم پس از کاشت اولین میوه هایش را می دهد و در 5 تا 7 سالگی به حداکثر باردهی می رسد. مقدار محصول انواع مختلف و همچنین مناطق متفاوت با یکدیگر فرق دارد. محصول سالیانه هر هکتار انجیر کاری در باغهای خوب و در زمانی که درختهای آن در حداکثر باردهی هستند بین 15 تا 20 تن انجیر تازه بوده که این خود معادل 4 تا 5 تن انجیر خشک است. زمان باردهی در انجیرهای سه وقته چند ماه (نیمه دوم خرداد تا نیمه اول شهریور) طول می کشد. زمان معین چندین میوه ها مطابق با هدفی است که در نظر داریم. اگر هدف فرستادن محصول تازه باشد باید میوه ها رسیده و رنگ ویژه خود را گرفته ولی آنقدر سفت باشد که حمل و نقل را تحمل کنند. ولی اگر هدف خشک کردن انجیر باشد باید آنها را روی درخت گذاشت تا کاملاَ برسند سپس آنها را چیده و در هوای آفتابی و یا به وسیله ماشین های ویژه هوای داغ خشک کرد.

 

ارسال نظر

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *