انگور

 

طبقه بندی علمی

فرمانرو: گیاهان

Division: گیاهان گلدار

رده: دولپه ای ها

راسته: انگوریان

تیره: انگوریان

سرده: Vitis

انگور (نام علمی vinifera): سرده‌ای از درختان خانواده انگورسانان Vitaceae است. در این خانواده حدود ۱۱ جنس و بیش از ۶۰۰ گونه وجود دارد. مهم‌ترین جنس این خانواده جنس انگور است. این گیاه حالت بوته‌ای و رونده دارد و دارای پیچک در مقابل بعضی از برگ‌ها می‌باشد.

میوه انگور به نوع دانه‌دار و بی‌دانه تقسیم می‌شود. هر یک از این دو جور در رنگهای سرخ و سیاه و زرد و تقریباً سبز دیده می‌شوند. این میوه در مناطقی که حداکثر دمای آن بیش از ۴۰ درجه سانتیگراد و حداقل آن کمتر از ۱۵ درجه زیر صفر نباشد بهتر رشد می‌کند.

آب و هوا : در آب و هوای نسبتاً ملایم تابستانی انگورهای زود رس در صورتی که در شیبهای جنوبی کاشته شوند، می توانند محصول بدهند. بیش از همه فعلاً در آب و هوای نیمه گرمسیری و ملایم نیمکره شمالی با آب و هوای مدیترانه ای کاشته می شوند که سرمای زمستانی نداشته باشند. با وجود این اغلب واریته های آن در مقابل سرمای زمستانی بخوبی مقاومت می کنند. انگور به سرمای شدید زمستانی اهمیتی نمی دهد ولی برای گیاه این مهم است که بهار و تابستان گرم و آفتاب داشته باشد بادهای شدید به انگور بیش از سرما می توانند صدمه بزنند در بهار به محض اینکه هوا از 10 درجه سانتیگراد بالا صفر بیشترشد گیاه رشد را شروع می کند.

آبیاری و نوع خاک : هر چه هوای منطقه گرمتر باشد گیاه به آب زیادتری نیاز دارد ریشه های انگور در خاکهای مختلف تا عمقهای متقاوت رشد می کنند مثلاً :

در خاکهای سنگین و رسی حداکثر تا 90 سانتی متر

در خاکهای متوسط رسی شنی تا 5/3 متر

در خاکهای سبک تقریباَ شنی حتی تا عمق 6 متر و بیشتر هم نفوذ می کنند

در خاکهای کم عمق و نسبتاًَ رسی که ریشه ها تقریباً در عمق کمتر از یک متر پخش شده اند دفعات آبیاری را باید زیادتر کرد زیرا معمولاَ آب در نزدیکیهای سطح خاک باقیمانده و بسرعت تبخیر می شود مقدار آب لازم درختان انگور با عامل گرما، تغییر می کند مثلاً :

یک منطقه سردسیر که تابستانهای گرم داشته باشد به حدود 500 میلی لیتر آب نیاز دارد.

مناطق گرم معتدل 750 میلی متر

و نقاط خیلی گرم تا 1350 میلی متر آب احتیاج دارد.

خاک : خاکهایی که زیاد اسیدی داشته یا زیاد نمکی باشند برای کاشت انگور نامناسب می باشند. مناسب ترین خاک ، خاکهایی سبک و عمیق شنی رسی که کمی هم آهک داشته و آب را به راحتی از خود عبور دهد، می باشد مقدار محصول درخت انگور در درجه اول به کودشیمیایی، هوموس ، شخم، آبیاری، زهکشی و تکان دادن زمین از عمق زیاد (مثلاً 50 سانتی متر یا عمیق تر) به کمک Soussoleuse قبل از کاشت نهال و پس از به بار نشستن آن با سمپاشی و هرس های صحیح و به موقع و کوددانها بستگی دارد. عوامل دیگری که در درجه دوم اهمیت روی مقدار محصول اثر می گذارند عبارتند از : رنگ خاک (هر چه تیره تر جذب نور خورشید بیشتر) عمق خاک ، مقدار آهک و همچنین pH آن.

کاشت انگور :

برای کاشت بوته مو ابتدا قلمه‌هایی از آن را در فصل بهار، قبل از جوانه زدن در جایی به‌عنوان مخزن می‌کارند و در بهار آینده که دارای ریشه شد از مخزن با احتیاط در می‌آورند و آن را در گودال‌های آماده شده به ردیف می‌کارند. پس از کاشت آن را آب می‌دهند. بوته جدید با گرم شدن هوا باید هر ۵ روز یا هر هفته آب داده شود. این بوته بعد از چهار سال بار می‌آورد و در ده سالگی بار آن کامل خواهد شد. یک بوته کامل می‌تواند بیش از دویست کیلو انگور بدهد. بوته مو را بعد از چهار ساله شدن هرس می‌کنند، یعنی شاخه‌های فرعی و دراز یا شاخه‌های ضعیف آن را می‌برند تا هم فرصت رشد به شاخه‌های قوی‌تر داده باشند و هم مقدار بار آن را تحت کنترل درآورند و کیفیت بار آن را بالا ببرند. بوته مو را می‌توان روی زمین یا در حال تکیه بر چیزی بالاتر از خاک و زمین قرار داد. محل کشت موهایی که روی زمین قرار گرفته‌است را با بیل شخم می‌زنند تا علفهای موجود که در فصل بهار می‌روید از بین برده شود. زیرا این علفها می‌توانند به بوته مو و بار آن آسیب وارد کنند. بعلاوه با شخم کردن زیر مو نفوذ آب برای رسیدن به ریشه راحت تر انجام می‌پذیرد نوع بی‌دانه و کشمشی انگور از نظر شیرینی بهترین نوع است. البته انواع دانه‌دار بخاطر درشتی آنها از شکل بسیار زیبایی برخوردار هستند.

معرفی برخی از گونه های انگور :

انگور کشمش بیدانه سفید

از این انگور محصولی به نام سبزه به دست می آید که علاوه بر مصرف داخلی به میزان زیاد به سایر کشورها صادر می گردد.

انگور کشمش بیدانه قرمز

انگور فوق الذکر تولیدش به میزان انگور بیدانه سفید نمی باشد. از این انگور بعد از خشکانیدن محصولی به نام کشمش به دست می آید که کلاً جنبه مصرف داخلی دارد.

انگور لعل بیدانه سیاه

این انگور همانطوری که از نامش معلوم می شود دانه هایش سیاه رنگ و شبیه دانه لعل می باشد و مصرف فصلی دارد.

انگور شانی (شاهانی(

انگور شانی یکی از انگورهای زودرس بوده و میزان تولیدش خیلی کم می باشد.

انگور شاهانی قزوین

میزان تولید این انگور نیز همانند انگور شانی بسیار کم می باشد و فقط جنبه­ی مصرف داخلی ررا دارد.

انگور سیاه

انگور سیاه دارای حبه های گرد به اندازه قندق می باشد. حبه های این انگور پرآب و دارای دانه های کم است. معمولاً در تهیه شیره­ی انگور مصرف بیشتر دارد.

انگور سیاه ملحی

انگور سیاه ملحی شبیه انگور سیاه معمولی است با این تفاوت حبه های آن کم آب و گوشت آلود می باشد. این انگور را خشک نموده و در فصل زمستان مانند آجیل مصرف می کنند.

انگور سیاه  جغ جغا

یکی یگر از انواع انگور سیاه به جغ جغا مشهور است که دارای دانه های بیشتر و پوست  کلفت  می باشد. این انور نیز در تهیه دوشاب (شیره انگور) به مصرف می رسد.

انگور سنجری

انگور سنجری دارای حبه های گرد و پوست کلفت، به رنگ سفید می باشد.

انگور صاحبی قرمز

انگور صاحبی قرمز همان طوری که از اسمش معلوم است دارای رنگ قرمز حبه های درشت با دانه های بزرگ و پوست نازک و پرآب می باشد. مصرف فصلی دارد و خشک نمی گردد.

انگور صاحبی سفید

انگور صاحبی سفید همان مشخصات انگور صاحبی قرمز را دارد فقط رنگ پوستش سفید می باشد.

انگور حسینی (ریش بابا) سفید

این انگور پرآب گوشت آلود و دارای حبه های درشت می باشد. حبه های این انگور دارای دانه بوده و طول حبه های آن در حدود 3 سانتی متر می باشد.

انگورحسینی قرمز

این انگور نیز دارای مشخصات انگور حسینی سفید بوده فقط از لحاظ رنگ با هم اختلاف دارند.

انگور پیکانی سیاه

حبه های این انگور دراز پرآب و خیلی خوشمزه و دارای پوستی کلفت می باشد. این انگور را اواخر فصل تابستان از درخت چیده و در منازل از سقف اطاق یا کوشک آویزان می کنند، به مرور تا زمستان پوست آن نازک می گردد و در شبهای زمستان به عنوان شب چره صرف می شود.

انگور رازقی (پیکانی سفید(

عیناً دارای همان خواص انگور پیکانی سیاه است با رنگ سفید.

تولاگوزی (تلوغی)

انگور تولاگوزی بیشتر در تهیه­ی شیره انگور مصرف دارد.

گرمیان (دست چین)

انگور گرمیان دارای حبه های درشت و شیره بیشتر می باشد. در تهیه­ی شیره­ی انگور مصرف دارد و به علاوه آن را با تیزاب خشک نموده و در فصل زمستان مصرف می کنند.

قزل اوزم (انگور طلا) یا انگور سرخ

قزل ازوم دارای حبه های درشت و رنگ پوست آن طلائی است به همین جهت به انگور طلا مشهور است. این انگور را به صورت آونگ آویزان می کنند و در فصل زمستان مورد استفاده قرار می گیرد.

انگور خلیلی قرمز و سفید

انگورخلیلی قرمز و سفید از انگورهای زودرس بوده و به عنوان نوبر انگور عرضه می گردد.

غوره شیرین (سبز، قرمز، ابلق)

انگور غوره شیرین به طوری که از اسمش معلوم است دارای غوره شیرین می باشد. به همین جهت انگور به غوره شیرین مشهور شده است و دارای خاصیت طبی می باشد و به مقدار خیلی کم تولید می گردد و در سه رنگ سبز، قرمز و ابلق می باشد.

انگور فخری

انگور فخری دارای حبه های درشت و گوشت آلود و دارای قند بیشتر می باشد. این انگور را خشک کرده و توأم با بادام یا گردو و در فصل زمستان مصرف می کنند.

 انگور عسگری

این انگور دارای پوست نازک و پرآب و به رنگ سبز می باشد.

انگور هلالی (ملاغی)

دارای شکل و قیافه زیبا می باشد و مشهور است که با این انگور حضرت رضا (ع) را مسموم نمودند

 

ارسال نظر

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *