آووکادو

 

طبقه بندی علمی

فرمانرو: گیاه

شاخه: گیاهان گلدار

راسته: برگ بوسانان

گونه: P.americana

نام علمی: Persea Americana

کشورهای مکزیک، شیلی، جمهوری دومینیکن، اندونزی، آمریکا، کلمبیا، پرو، کنیا، برزیل و چین مهمترین کشورهای تولید کننده آووکادو  گزارش شده اند. اما کشت آن در نیوزیلند و استرالیا نیز در حال گسترش است.

بطور کلی آووکادو بومی مناطق گرم و مرطوب است اما در مناطق نیمه گرمسیری هم به خوبی گسترش دارد. میانگین دما در تابستان نباید از 14 درجه سانتیگراد کمتر باشد و میانگین بارندگی سالانه برای کشت آووکادو 750 تا 1250 میلیمتر است. در شرایط بارش کمتر از 500 میلیمتر در سال بایستی درختان آووکادو را آبیاری نمود.

در ایران مناطق شمالی کشور (بخصوص استان مازندران) برای کشت و کار آووکادو مساعد است اما متاسفانه علی رغم ارزش غذایی بالای این میوه، کشت و پرورش آن در شمال کشور گسترش چندانی پیدا نکرده است.

آووکادو درختی است که میوهٔ آن در گونهٔ گیاهان گلدار طبقه بندی می شود. و تا ۲۰ متر رشد می کند و رشد خیلی سریعی دارد. این گیاه همیشه برگهای سبز دارد که طول آنها به ۱۲ تا ۱۵ سانتیمتر می رسد. گلهای آن نامشخص (ناپیدا) و به رنگ زرد مایل به سبز و به عرض ۵ تا ۱۰ میلیمتر است. میوهٔ گلابی شکل آن از نظر گیاهشناسی یک سته یا شفت است که ۷ تا ۱۰ سانتیمتر طول دارد. در حدود 400 نوع مختلف آووکادو وجود دارد که بعضی از آنها دارای پوست صاف و سبز رنگ بوده ولی پوست برخی از آنها سیاه و خشن است. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد مایاها و اینکاها از این میوه استفاده می کرده‌اند.
خاک این گیاه باید همواره مقداری مرطوب باشد ولی خیس نباشد. یعنی زمانی که سطح خاک نسبتاً خشک شده بود می توان نسبت به آبیاری آن اقدام کرد. آبیاری بیش از حد سبب زرد شدن برگ ها و در نهایت سبب مرگ گیاه خواهد شد.
کمبود نور سبب مب شود که گیاه به سمت منبع نور خم شده و برگ های زیرین آن ریزش کند. علاوه بر آن نور شدید نیز به این گیاه آسیب می رساند زیرا پوست تنه این درخت نازک است. در موطن این گیاه نیز، درختان آووکادو در سایه نسبی سایر درختان بزرگتر رشد می کنند. به همین دلیل مکان کشت آن باید به گونه ای باشد که پرنور و روشن بوده ولی نور مستقیم آفتاب در ساعات اولیه روز که شدت و گرمای کمتری دارد به گیاه بتابد.
این گیاهان در مناطقی بدون یخبندان و یا بدون وزش بادهای شدید رشد می کنند. وزش بادهای شدید سبب ریزش گل ها و در نهایت کاهش میوه دهی می شود. اکثر گونه های این گیاه دمای تا -1 درجه سانتیگراد را می توانند تحمل کنند. درخت آووکادو حداقل به وجود 150 روز با دمایی بیش از 30 درجه نیاز دارد تا بتواند بهترین رشد و میوه دهی را داشته باشد. این گیاه دما را تا حدود 37 درجه نیز می تواند تحمل کند.
خاک آووکادو باید به خوبی زهکشی شده باشد و املاح در آن تجمع نداشته باشند. زیرا آووکادو از جمله گیاهان حساس به تجمع املاح و خاک های شور است. درختان جوان تا 1 تا 2 سال اول نیاز به کوددهی ندارند ولی بعد از آن می توان از کودهای کامل به نسبت های 10-10-10 هر سه ماه یکبار استفاده کرد.
تکثیر آووکادوو به روش های کشت بذر، ریشه دار کردن قلمه و پیوند صورت می گیرد. برای کشت بذر بهتر است پس از برداشت میوه و قبل از خشک شدن هسته به کشت آن در خاک یا آب اقدام کرد. این هسته ها در آب نیز جوانه می زنند. گیاهان حاصل از کشت بذر پس از 6 تا 7 سال به باردهی می رسند که نسبت به روش های دیگر تکثیر این زمان طولانی تر است. در روش های دیگر، گیاهان حاصل زودتر به باردهی خواهند رسید. در تکثیر از طریق قلمه می توان برای افزایش ریشه زایی از هورمون های ریشه زایی نیز استفاده کرد. تکثیر آووکادو از طریق پیوند، اکثراً به منظور افزایش کیفیت و کمیت میوه های تولید شده مورد استفاده قرار می گیرد. گیاهان پیوندی نسبت به گیاهان تولید شده از طریق بذر (هسته)، میوه دهی بهتری دارند.

 

ارسال نظر

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *